مقدمه: التهاب و استرس اکسیداتیو در پاتوژنز بیماری پارکینسون نقش دارند. آستاگزانتی ندارای اثرات آنتی اکسیدانی، ضد التهابی است و ممکن است برای درمان بیماری پارکینسونمفید باشد. در مطالعه حاضر، ما اثرات مفیدآستاگزانتینرا در برابر سمیت 6-هیدروکسی دپامیندر مدل های حیوانی و سلولی بررسی کردیم. روش کار: از موش نژاد NMRIاستفاده شد. پارکینسون با تزریق6-هیدروکسی دوپامینبه داخل جسم مخطط چپ ایجاد شد. موش های پارکینسونی به گروه شاهد و درمانی تقسیم شدند. گروه درمانی به مدت 28 روز آب یا آستاگزانتین (10، 20و30 میلی گرم برکیلوگرم) را به صورت خوراکی دریافت کردند. فعالیت های رفتاری موش ها با آزمون چرخشی ناشی از آپومورفین تعیین شد. سلول های دوپامینرژیکSH-SY5Y به مدت 48 ساعت با آستاگزانتین(25/1، 5/2، 5، 10و20 میکرومول ) در حضور یا عدم حضور6-هیدروکسی دوپامین کشت داده شدند. نقش محافظتی آستاگزانتین با روش شمارش سلولیآبی تریپان ارزیابی شد. میزان زنده ماندن سلولهای SH-SY5Y با استفاده از روش MTT تعیین شد. نتایج: نتایج نشان داد که اختلالات رفتاری ناشی از 6-هیدروکسی دوپامین در موش ها توسط آستاگزانتین بهبود یافته است. انکوباسیون با آستاگزانتین آپوپتوز و نکروز سلول های SH-SY5Y ناشی از 6-هیدروکسی دوپامینرا مهار کرد. همچنین اختلال زنده ماندن سلول های SH-SY5Y توسط پیش درمانیبا آستاگزانتینترمیم شد. نتیجه گیری: نتایج ما نشان داد که درمان با آستاگزانتینمی تواند از سلول های SH-SY5Y و نورون های دوپامینرژیک جسم سیاه در مقابل سمیت ناشی از 6-هیدروکسی دوپامینبه صورت وابسته به دوز محافظت کند.

زمینه مطالعه: میمون گریوت (Chlorocebus aethiops)، که یک پستاندار غیرانسانی (NHP) به شمار می رود، به دلیل شباهت هایش با انسان، نقش قابل توجهی به عنوان یک مدل حیوانی در مطالعات سیستم های بیولوژیکی را عهده دار می باشد. هدف: این مطالعه به منظور به منظور انجام بلوغ آزمایشگاهی (IVM) تخمک های مرحله ژرمینال-وزیکول، لقاح آزمایشگاهی (IVF) و کشت جنین آزمایشگاهی (IVC) میمون گریوت طراحی شده است. روش کار: 10 میمون نر بالغ و 4 میمون زن بالغ پس از بیهوشی مناسب برای به دست آوردن اندام های تناسلی مورد استفاده قرار گرفتند. فولیکول های تخمدان با روش آسپیراسیون یا با استفاده از بازیابی تخمک با سانتریفیوژ (ORC) آسپیره شدند. برای بازیابی اسپرم، اپیدیدیم از بیضه جدا شد و دم اپیدیدیم در محیط شستشوی اسپرم خرد شد و به مدت 15 دقیقه انکوبه شد. در زمان تلقیح، بخشی از اسپرم انکوبه شده (10 میکرولیتر) به 90 میکرولیتر محیط لقاح حاوی حدود 20 تخمک بالغ وارد شد. نتیج: داده های ثبت شده در مورد نرخ بازیابی اووسیت و نرخ بلوغ برون تنی اووسیت ها به ترتیب نشان دهنده ی افزایش قابل توجهی در نرخ اووسیتهای بازیابی شده و موفقیت در حصول بلوغ برون تنی از طریق تکنیک(9. 8±, 0. 41, 90. 90%) ORC در مقایسه با اووسیتهای بازیابی شده با استفاده از روش آسپیراسیون (32/0±, 45/4، 00/80%) می باشد. همچنین نتایج نشان داد که میزان موفقیت در انجام لقاح برون تنی و رسیدن به مرحله کلیواژ در هر دو گروه اووسیت های بازیافت شده از طریق ORC و آسپیراسیون مشابه بود (71%). در حالی که نرخ رشد جنین تا مرحله بلاستوسیست در گروه ORC (43%) در مقایسه با گروه آسپیراسیون (33. 33٪, ) به میزان قابل توجهی بالاتر بود. نتیجه گیری نهای: بررسی نتایج این مطالعه مشخص نمود که تکنیک بازیابی تخمک از نظر تاثیر بر کیفیت اووسیتها در تولید جنین آزمایشگاهی در NHP اهمیت زیادی دارد. همچنین مشخص شد که با استفاده از محیط های کشت بلوغ، لقاح و کشت برون تنی رویان که به صورت تجاری برای مباحث درمانی در انسان استفاده می شود می توان از این محیط های کشت استفاده نمود.

سابقه و هدف: موضوع اثرات و مکانیسم فلج کنندگی آمپول دیکلوفناک سدیم که سبب توقف توزیع این فرآورده از سوی وزارت بهداشت شد، هنوز در پرده ابهام قرار دارد. عوامل مختلفی چون اثر مستقیم دارو بر انتقال عصبی- عضلانی به خصوص در موارد تزریق مکرر، فرآیندها و کمک حلالهای استفاده شده در تهیه آن، از جمله مواردی هستند که جهت روشن شدن موضوع مورد مطالعه قرار گرفته اند. در این مطالعه اثرات فلج کنندگی غلظت های مختلف محلول تهیه شده از پودر و آمپول دیکلوفناک ایرانی بر سیستم عصبی- عضلانی به صورت درون تنی (In vivo) و برون تنی (In vitro) مورد مطالعه قرار داده شد.مواد و روش ها: جوجه های 3-7 روزه براساس روش وارینر و گینبرگ (8) توسط ماده بیهوش کننده اتر کشته می شدند و پس از کندن کرکهای ناحیه گردن، با ایجاد برش در طول خط وسط گردن، دو عضله در بطنی گردن (CBC) جدا و به دستگاه فیزیوگرافی متصل می شد. برای بررسی اثرات محلول تهیه شده از پودر دیکلوفناک سدیم روی عضله CBC، دو سری آزمایش یکی تحریک غیر مستقیم (وقتی الکترود روی عصب قرار دارد) و یکی تحریک مستقیم (وقتی الکترود روی عضله قرار دارد) انجام شد. پیش از انجام آزمایش دورن تنی با غلظت های 750mg/ml، 250، 125، 75 و 25 آمپول دیکلوفناک، موش های سوری تحت 72 ساعت آموزش استقامت در مقابل سقوط در برابر دستگاه روتارود قرار داده شدند. از آزمون تی مزدوج برای داده های مربوط به دو سری آزمایش و از آزمون ANOVA با ملاک P<0.05 جهت آنالیز آماری در بیش از دو سری آزمایش استفاده شد. در بررسی داده های درون تنی، نتایج به دست آمده ناشی از عدم تطابق درست یا گذاردن صحیح حیوان بر روی دستگاه که منجر به افتادن سریع و عدم مقاومت موش سوری نسبت به سقوط می شد، در نظر گرفته نشد.یافته ها: مطالعه برون تنی بر روی عضله دو بطنی گردن جوجه، نشان داد که غلظت های پایین دیکلوفناک (0.2 mg/ml و 0.02) در تحریک غیر مستقیم عصب تاثیری بر پاسخ های انقباضی سریع وابسته به عصب (توئیچ) بافت CBC ندارد ولی در غلظت های بالاتر (20mg/ml و 2) باعث افزایش تدریجی ارتفاع انقباضات می شود که تا حذف کامل انقباضات و فلج عضله به طور برگشت پذیر ادامه می یابد. تاثیر دیکلوفناک بر افزایش ارتفاع و تعداد انقباضات توئیچ و تغییر در انقباضات آهسته عضلانی (کنتراکچر) در تحریک مستقیم (عضله) در مقایسه با تحریک غیر مستقیم کمتر بوده است. با توجه به نتایج به دست آمده مطالعه برون تنی، به نظر می رسد که اثرات مهاری دیکلوفناک سدیم بر انتقال عصبی- عضلانی عضله CBC در غلظت های مورد استفاده به واسطه تاثیر مستقیم دارو اعمال می شود و با توجه به تغییرات معنی دار (P<0.05) پاسخ توئیچ CBC به استیل کولین، کارباکول و کلرور پتاسیم در حضور غلظت های مختلف دیکلو فناک سدیم، احتمالا از طریق مکانیسم پس سیناپسی واسطه گری می شود. هر چند که اثرات پیش سیناپسی آن را نمی توان نادیده گرفت. مطالعه درون تنی با استفاده از دستگاه روتارود نشان می دهد که تزریق محدوده غلظت های 25-750 mg/ml دیکلوفناک سدیم در عضله تیبیالیس موش سوری در حضور مواد افزودنی جانبی به شکل تزریقی (اکسپیانت) و عدم حضور اکسپیانت (غلظت های مختلف تهیه شده دارو) باعث کاهش وابسته به غلظت تعادل و مقاومت حیوان در برابر افتادن از روی سکو می شود. نتایج مطالعات درون تنی نشان می دهد که الگوی پاسخ دهی بافت به آمپول و محلول های تهیه شده دیکلوفناک سدیم، تفاوت معنی داری ندارد و می توان گفت که کمک حلال ها و سایر اعمال داروسازی استفاده شده در فرآیند تولید دیکلوفناک تزریقی نقش چندانی در اثرات دارو بر انتقال عصبی- عضلانی ندارند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج آزمایش های درون تنی و برون تنی احتمال اثر مهاری آمپول دیکلوفناک بر انتقال عصبی- عضلانی با فعالیت مستقیم آن بر بافت عصبی- عضلانی وجود دارد.

هدف: میتوکندری به دلیل نقش های مهمی که در متابولیسم سلول دارد و به دلیل اینکه عمدتا از طریق مادر در حیوانات به ارث می رسد، یک منبع عالی برای توضیح وراثت سیتوپلاسمی است. در حیوانات اهلی مطالعات مختلفی ارتباط بین چندشکلی های DNA میتوکندری و صفات تولیدی و تولید مثلی را گزارش کرده اند. هدف از این مطالعه بررسی چندشکلی ژن های ATPase6 و ATPase8 و اثر آنها بر میزان موفقیت بلوغ برون تنی تخمک ها (IVM) و کشت برون تنی جنین ها (IVC) در گوسفندان سنجابی بود. مواد و روش ها: نمونه های خون و تخمدان میش های بالغ از کشتارگاه بیستون واقع در کرمانشاه جمع آوری شد. در آزمایشگاه پس از جداسازی بافت اضافی پیرامون تخمدان ها و شستشوی آنها، مجموعه کومولوس-تخمک های با قطر بیشتر از 3 میلی متر از فولیکول ها آسپیراسیون شد. تعداد 100 نمونه که تعداد بیش از دو تخمک داشتند، به دیش های حاوی محیط بلوغ انتقال داده شدند. بعد از بلوغ تخمک ها، برای لقاح برون تنی هر نمونه، از اسپرم تازه قوچ سنجابی استفاده شد. برای کشت برون تنی، زیگوت های تشکیل شده در مرحله قبلی در محیط مایع تخمدانی سنتز شده به مدت 48 ساعت کشت داده شدند. استخراج DNA با استفاده از روش نمکی انجام شد. قطعه 895 جفت بازی از DNA میتوکندری که شامل ژن های ATPase6 و ATPase8 بود با استفاده از PCR تکثیر شدند و نمونه ها با استفاده از یک روش تغییر یافته SSCP ژنوتیپ شدند. برای بررسی ارتباط الگوهای مشاهده شده با نرخ بلوغ و کشت رویان از آزمون ناپارامتری کروسکال-والیس استفاده شد. نتایج: نتایج این مطالعه وجود چند شکلی ها در نواحی ژنی مورد مطالعه را نشان داد و پنج الگوی مختلف باندی A (50 درصد)، B (12 درصد)، C (9)، D (21) و E (8 درصد) برای ژنها مشاهده شد. تجزیه و تحلیل ارتباط این الگوها با نرخ بلوغ و کشت رویان حاکی از نبود ارتباط معنی دار بین آنها بود (p>0. 05). نتیجه گیری: با وجود مشاهده چندشکلی در ژن های ATPase6 و ATPase8 با استفاده از روش تغییر یافته SSCP، این چندشکلی های تاثیری بر نرخ بلوغ و کشت رویان نداشتند.

زمینه و هدف: بسیاری از عصاره های گیاهی، خواص ضدانگلی دارند و حتی بعضی برای درمان در in vivo موثرند. یکی از گیاهان دارویی، اسپند (Peganum harmala) است که می تواند از 100-30 سانتی متر رشد کند. هدف مطالعه حاضر تعیین اثر عصاره آبی اسپند بر تروفوزوئیت ها و کیست های آکانتاموبا در شرایط برون تنی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، یک نمونه از بیمار با کراتیت آمیبی در محیط کشت آگار غیرمغذی 5/1% (Non Nutrient Agar، NNA) همراه با باکتری اشرشیاکلی کشت داده شد. سپس عصاره آبی اسپند تهیه گردید. عصاره در سه زمان (24، 48 و 72 ساعت) در غلظت های مختلف (25/1، 5/2، 5 و 10 میلی گرم برمیلی لیتر) روی تروفوزوئیت ها و کیست های آکانتاموبا اثر داده شد. درصد انگل های زنده با استفاده از لام هموسیتومتر، آزمون MTT 3-(4، 5-dimethylthiazol-2-yl)-2، 5-diphenyltetrazolium bromide])[ و فلوسایتومتری ارزیابی گردید. داده ها با استفاده از آزمون های واریانس یک طرفه، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف یک نمونه ای و اندازه گیری های تکراری تجزیه و تحلیل شدند. سطح معنی داری، 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: عصاره، فعالیت ضدآمیبی وابسته به دوز و زمان روی تروفوزوئیت ها و کیست ها را نشان داد. در حضور 10 میلی گرم برمیلی لیتر عصاره در محیط کشت پس از 72 ساعت، 47/32% از تروفوزوئیت ها و 15/50% ازکیست ها زنده بودند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد عصاره آبی اسپند، فعالیت ضدآکانتاموبایی دارد؛ بنابراین مطالعه روی حیوانات آزمایشگاهی جهت تاثیر عصاره پیشنهاد می گردد.

لیشمانیوز بیماری انگلی است که توسط نیش پشه خاکی منتقل شده و این بیماری باعث زخم های پوستی در مواضع مورد گزش پشه می شود که متاسفانه اسکار ناشی از آن در بیشتر موارد تا مادام العمر باقی مانده و مقاومت دارویی ایجاد شده به این انگل از مشکلات عمده بهداشتی است. هدف از این تحقیق بررسی اثر ضد لیشمانیایی عصاره اسطوخودوس در برابر لیشمانیا ماژور (Leishmania major) در محیط درون تنی و برون تنی می باشد. تک یاخته لیشمانیا تهیه شده از موش های آزمایشگاهی آلوده به این انگل به قاعده دم 50 موش Balb/c تزریق شد و موش ها نیز به پنج گروه تقسیم شدند و با محلول های تهیه شده با سه غلظت (1/0، 01/0 و 001/0 درصد) از عصاره اسطوخودوس به مدت پنج هفته، درمان و اندازه گیری زخم ها در طول دوره درمان انجام گردید و پس از مقایسه نتایج با گروه کنترل و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار (SPSS, 19) و با کمک آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون غیر پارامتریک انجام شد و سطح معنی داری (p<0. 05) بود که نشان از معنی دار بودن تحقیق داشت. غلظت موثر عصاره اتانولی اسطوخودوس با اثر ضد لیشمانیایی در محیط درون تنی مربوط به غلظت 1/0 درصد در آب مقطر استریل و در محیط کشت (برون تنی) غلظت های 1/0 و 01/0 درصد در 15 و 60 دقیقه ابتدایی آزمایش می باشد که نشان دهنده غلظت کشندگی وابسته به زمان در کنار بالا بودن توان ضد لیشمانیایی عصاره اسطوخودوس می باشد. با توجه به نتایج به دست آمده از این مطالعه و تفاوت بین غلظت های عصاره ای که در یک دوره خاص زخم ها را التیام داده است، می توان نتیجه گرفت که مصرف این گیاه در بهبود زخم های ناشی از لیشمانیوز پوستی مؤثر بوده و می توان پس از بررسی های تکمیلی از این گیاه برای درمان این عارضه استفاده نمود.

مقدمه: اگرچه سنتز و مطالعات اولیه بر روی نانو کپسول سنجد دلالت بر اثربخشی آن در پوکی استخوان در مدل تجربی موش صحرایی داشته و با افزایش معنی دار سطح خونی کلسیم همراه بوده اما سمیت این نانو کپسول تاکنون مورد ارزیابی قرار نگرفته است. هدف: در این مطالعه سمیت ژنتیکی نانوکپسول سنجد با دو آزمون ایمز (برون تن) و میکرونوکلیوس (درون تن) ارزیابی شد. روش بررسی: جهت انجام آزمون ایمز، از دو سویه سالمونلاتیفی موریوم TA100 و TA98 و جهت آزمون میکرونوکلیوس از رت های نر و ماده، پس از تجویز 45 روزه خوراکی نانوکپسول سنجد با دوز µ g/Kg 1000 صورت گرفت. بدین منظور لنفوسیت ها از طحال حیوانات تحت رژیم جدا شده و تعداد موارد میکرونوکلیوس در بین گروه های مورد و شاهد مقایسه شد. نتایج: علاوه بر اینکه نانو کپسول در آزمون ایمز فاقد هرگونه اثرات موتاژنیک بود، در مواجهه همزمان با سدیم آزاید، اثرات آنتی موتاژنیک برروی هر دو سویه سالمونلاتیفی موریوم TA100 و TA98 را نیز به وضوح نمایش داد و این یافته با کاهش معنی دار و وابسته به دوز تعداد کلونی در رقت های مختلف نانوکپسول سنجد و کنترل مثبت (سدیم آزاید) شناسایی شد (001/0 ≤ P). لیکن نتایج مطالعه در آزمون میکرونوکلیوس افزایش معنی دار تعداد میکرونوکلیوس، پل های نوکلیوپلاسمی و جوانه های هسته ای نسبت به گروه کنترل را در هر دو جنس نر و ماده نمایش داد (001/0 ≤ P). نتیجه گیری: با توجه به ارزش های درمانی نانو کپسول سنجد، بازنگری در ساختار نانو کپسول و تکرار مطالعه درون تن در دوزهای کمتر، پیش از انجام مطالعات کلینیکی این شکل اولیه دارویی ضرورت دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: ژیاردیازیس، عفونت انگلی روده کوچک با انتشار جهانی است که توسط تک یاخته تاژک داری به نام ژیاردیا لامبلیا در انسان ایجاد می شود. این تک یاخته یکی از عوامل مهم ایجاد کننده اسهال به خصوص در کودکان سنین دبستانی است. درمان شیمیایی این بیماری معمولا بر اساس تجویز یکی از سه داروی مترونیدازول، تینیدازول و فورازولیدون صورت می گیرد که این داروها اثرات جانبی متعددی دارند. از طرفی گیاه سیر واجد ترکبیات شیمیایی متعددی است و اثرات درمانی بسیاری از این ترکیبات در رابطه با بیماری های عفونی به اثبات رسیده است. در این تحقیق عصاره کلروفرمی سیر بر علیه ژیاردیا در دو شرایط برون تنی و درون تنی مورد ارزیابی قرار گرفت.روش کار: 4 و 8 میلی گرم از عصاره سیر را به یک میلی لیتر از سوسپانسیون کیست های ژیاردیا موریس و ژیاردیا لامبلیا (واجد 2000 کیست در میلی لیتر) اضافه و در دمای 37 درجه سانتی گراد قرار داده شد. سپس درصد زنده ماندن کیست ها مرتبا هر 60 دقیقه و تا زوال حیات همه کیست ها در گروه آزمون، به کمک ائوزین 0.1 درصد اندازه گیری شد. علاوه بر این تعداد 25 سر موش سفید آزمایشگاهی را به ژیاردیا آلوده کرده و آنها را به پنج گروه پنج تایی آزمون و شاهد تقسیم نموده به گروه آزمون دوزهای مختلفی از عصاره سیر خورانده شد و اثر درمانی آن از طریق آزمایش مدفوع و در نهایت با کالبد گشایی و بررسی مستقیم روده مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج: نتایج این تحقیق نشان داد که عصاره سیر بر کیست ژیاردیا کاملا موثر است. به علاوه کیست های گونه لامبلیا نسبت به عصاره سیر به مراتب حساس تر از گونه موریس است. گرچه درمان موش های آلوده در طی سه روز با دوز 20 و 40 میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن از عصاره سیر باعث بهبودی کامل تمامی موش های گروه آزمون نشد ولی دوز 80 میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن در طی سه روز باعث بهبودی کامل آنها گردید.

تفاله پرتقال همراه با کاه گندم و اوره در سه فرمول شامل؛ 1) مخلوط تفاله پرتقال با کاه گندم به ترتیب با نسبت 90 و 10 درصد وزنی، 2) فرمول اول بعلاوه 5گرم اوره در کیلوگرم وزن تر، 3) فرمول اول بعلاوه 10گرم اوره در کیلوگرم وزن تر، در کیسه های پلاستیکی 40 کیلویی. پس از گذشت سه ماه، از سیلاژها نمونه برداری شد. ترکیب شیمیایی و تخمیرپذیری آزمایشگاهی نمونه ها با روش آزمون گاز تعیین شد. قابلیت هضم درون تنی سیلاژها بر روی گوسفند، به همراه خوراک پایه (مخلوط یونجه و کاه) تعیین شد. pH سیلاژها به ترتیب 59/3، 74/3 و 71/3 بود که تفاوت معنی داری بین آن ها وجود داشت. پروتئین خام و نیتروژن آمونیاکی با افزودن اوره افزایش یافت (05/0> P). میزان گاز تولیدی و نیز فراسنجه های تولید گاز، بین سیلاژها مشابه بود. قابلیت هضم درون تنی ماده خشک، ماده آلی، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و انرژی قابل متابولیسم بین جیره های آزمایشی و نیز سیلاژها مشابه بود، به جز این که قابلیت هضم پروتئین در جیره های سیلاژ حاوی اوره افزایش نشان داد (05/0> P). مصرف ماده خشک سیلاژ در مقایسه با جیره پایه تمایل به افزایش داشت. میزان ادرار روزانه دام ها، با تغذیه سیلاژ حاوی یک درصد اوره افزایش نشان داد و pH ادرار نیز بالاتر بود (05/0> P) اما جیره های آزمایشی اثر معنی داری بر pHشکمبه نداشتند. به طور کلی با تهیه مخلوطی از تفاله پرتقال و کاه و افزودن 5/0 تا یک درصد اوره می توان سیلاژی تهیه نمود که ارزش غذایی معادل مخلوط یونجه و کاه اما با پروتئین بالاتر داشته باشد.